Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Za górami, hen hen hen,
Teletubisie bawią się.
- Jeden. - Jeden.
- Dwa. - Dwa!
- Trzy. - Trzy!
- Cztery. - Cztery!
Teletubisie kochają siebie nawzajem. Bardzo bardzo.
Przytulas.
highlands, szkocja
Nie wolno! Co tak długo? Nie przyjdą.
I co z tego?
Gdzie reszta? Byli tuż za mną.
Dzieciaki do auta.
Nie idę bez Davida.
Siadaj.
Ciociu? Co się dzieje?
Jimmy, siedźcie tu cichutko. Nigdzie się nie ruszajcie.
Musimy je wsadzić do samochodu!
A ty gdzie? Miałaś się pośpieszyć!
Co to jest? Co ty wyprawiasz?
Jimmy?
A gdzie Teletubisie?
Tato?
Tinky Winky.
Dipsy.
Jimmy! Uciekaj!
- Mamo? - Uciekaj!
Uciekaj!
Szybko!
Dawaj!
Tato!
Tato.
Jimmy.
Tato.
Co się dzieje?
Nic, czego byśmy się nie spodziewali.
Boję się.
- Mama i siostry chyba nie żyją. - O nie, synu.
One nie umarły.
Zostały zbawione.
Bo oto nadszedł dzień chwały.
Dzień sądu.
Weź, synu.
Noś go zawsze przy sobie.
I nie trać wiary.
Tak.
Tak, dzieci moje!
Tak!
Ojcze...
Czemu mnie opuściłeś?
Wirus zdziesiątkował Wielką Brytanię.
Udało się wyprzeć go z kontynentu.
Wyspy Brytyjskie objęto kwarantanną.
Ci, którzy przeżyli, byli zdani tylko na siebie.
28 lat późniejj...
Twój wielki dzień, Spike.
Wstawaj.
SKLEP
NIE POTRZEBUJESZ, NIE BIERZ
PIERWSZA POMOC
TOWARU JEST MAŁO MYŚL
Trzymaj się.
Latarkę masz? Sweter, gwizdek?
Bidon?
Daj.
A nóż?
Mądry chłopak.
Schowaj.
Bekon? Na śniadanie?
Dave i Rosey wczoraj przynieśli.
Ty nie jesz?
Skubnąłem, smażąc.
Jasne.
Spikey?
Jest twój.
Zajrzę do mamy.
Wcinaj.
Potem odstaw talerz.
Już idę, skarbie.
Proszę.
Co się stało?
Jamie...
Wytrzymaj, kochanie.
- Leż i odpoczywaj. - Nie dam rady.
Spikey?
Hej, mamo.
Moje maleństwo.
Nie chciałam was wystraszyć, po prostu głowa...
- Nie szkodzi. - Głowa mi pęka.
Jak tam było w szkole?
Jeszcze nie byłem.
Jest rano.
Serio?
Tak.
Jest rano i...
Isla?
Pamiętasz?
Spike nie idzie do szkoły.
Czemu?
Już weekend?
Nie, piątek.
To czemu nie idzie do szkoły?
Omawialiśmy to.
Kilka razy.
No ale co?
Wyruszamy. Ja i Spike.
Jego pierwszy raz.
Pierwszy?
Ale że z wyspy? Na ląd?
- Tak. - Co?
Co ty pieprzysz?
- Nie przeklinaj. - Odwaliło ci?
- To jeszcze dziecko! - Ma 12 lat.
Chcesz zabić nasze maleństwo?
- Spike, na dół. - Pierdolony morderca dzieci.
Nie, tato, ty idź.
Gdyby mój ojciec tu był, obdarłby cię ze skóry.
- Skurwiel! - Uspokój się.
Da sobie radę.
- Mamo? - Nie.
To ja.
Spikey.
Co się dzieje? Gorąco mi.
Czemu mi tak gorąco?
Bo jest ciepło.
Ale gorąco.
Spokojnie.
Przyniosłem śniadanie.
Kawałek bekonu.
Potem sobie zjesz.
Wychodzisz?
- Tak. - Dokąd?
Do szkoły.
Dobrze, kochanie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Cześć, mały.
Hej, Sam.
Wymieniłem cięciwę.
Tamta była zła?
Nie, ale dla własnego spokoju.
Da sobie radę.
Sprawdzisz?
Naciągnij.
Trzymaj.
Nic się nie trzęsie.
Silny chłopak.
Chodź, synu, czas na nas.
Do wieczora.
- Trzymajcie się. - Dzięki.
- Będzie dobrze. - Powodzenia.
Dasz radę, Spike.
Brawo!
Spisz się.
Od mojej mamy.
- Dziękuję. - Wieczorem świętujemy.
Nie spóźnij się.
Dbaj o chłopaka.
Dawaj, Jamie!
OSZCZĘDZAJ WODĘ
Opiekuj się nim!
Powodzenia, mały.
Dzięki, Jacob.
Zobacz.
Starsi się pofatygowali.
Uśmiechaj się i bądź miły.
A więc wyruszacie.
Bardzo się cieszymy. Choć uważamy, że jest za młody.
14, 15 lat to bardziej odpowiedni wiek.
Jest gotowy.
Idź.
Znasz zasady, Spike.
Odejdziesz – możesz wrócić, ale jak nie wrócisz,
nikt cię nie będzie szukał.
Nie ratujemy. Zero wyjątków.
Życie nas tego nauczyło.
Zbyt wielu bliskich straciliśmy.
Kiedy staniesz na lądzie, jesteś sam.
Tak, wiem.
Ant? Coś się dzisiaj działo?
Nic.
Cisza i spokój.
Droga wolna?
Tak jest.
Otwieraj.
Brawo.
Pilnujcie czasu, nie przegapcie przypływu.
Siedem, sześć, jedenaście, pięć,
29 mil dzisiaj...
Cztery, jedenaście, siedemnaście,
32 mile wczoraj.
Buty, buty, buty...
Buty w górę, buty w dół.
Na wojnie nie ma zmiłuj.
Jak to się nazywa?
Grobla.
Słucham dalej.
Jedyna droga na ląd.
Da się przejść, kiedy jest odpływ.
W czasie przypływu jest pod wodą.
A można wtedy pływać?
Grobla
Nie, bo jest silny prąd.
Wypchnąłby nas za wyspę, na pełne morze.
Utopilibyśmy się.
Nie, nie, nie...
Nie patrz, co jest przed tobą.
Buty, buty, buty.
Znowu tylko góra – dół.
Ludzie, ludzie, ludzie.
Wpadają w obłęd, licząc krok...
Cztery godziny do przypływu.
Idziemy?
Teraz się nie wycofam.
Czemu?
Bo byłbym mięczakiem.
To prawda.
Mięczaków nie lubimy.
Chodź.
Licz, licz, licz...
STREFA BEZWZGLĘDNEJ IZOLACJI
Licz, ile zostało kul.
Jeśli spuścisz wzrok...
zaraz cię dopadną.
Buty, buty, buty...
buty w górę, buty w dół.
Na wojnie nie ma zmiłuj!
Stąd bierzemy drewno na opał.
Kiedyś będziesz tu pracował.
Nie jest tak źle znów...
bo w towarzystwie lżej.
Nocą jednak słychać wciąż stukot 40 tysięcy milionów
butów, butów, butów...
znowu góra – dół.
Ale przestrzeń.
A gdybyśmy tak szli, to w końcu nie będzie widać morza?
Pewnie.
Można iść tygodniami i go nie widzieć.
Ale tam nic nie ma.
Nie ma dokąd iść.
A inne wioski?
Nie mają nic, czego my nie mamy.
Unikamy ludzi.
Szedłem już...
sześć tygodni w istnym piekle.
Nie płonął żaden ogień...
diabłów, mroku, nic...
tylko buty, buty, buty...
Buty w górę, buty w dół.
Próbuj, próbuj, próbuj
myśleć o czymś innym.
Boże mój...
Ratuj mnie, bo oszaleję!
Buty, buty, buty...
znowu buty góra – dół.
Na wojnie nie ma zmiłuj!
Tam. Patrz.
Wolny, na ziemi.
Nie pobiegnie.
Ale bywa groźny.
I jak jest jeden,
to za drzewami będzie ich więcej.
Strzałą
nie przebijesz się do serca.
Musisz go trafić tu, w szyję.
Dobra.
Boisz się?
Tak trochę.
A ty?
Ja nie.
Odległość OK?
Chyba tak.
To go załatw.
Obserwuj.
Oceń wiatr.
Dobra.
Jest twój.
Ja biorę tego, co wyjdzie po nim.
Wyceluj i działaj.
Teraz.
Tato.
- Tutaj! - Hej!
Piękny strzał, młody.
I jak? Fajnie?
- Chyba tak. - Słusznie.
Jestem dumny.
Chodź, idziemy dalej.
Krzyki zwabią zakażonych z okolicy.
No już, spadamy.
Niesamowite.
Piękne, co?
Chodź.
Zobacz.
Brawo.
Cholera.
Może będzie coś, co się przyda.
Inni pewnie ze sto razy przeszukali tę ruderę, ale kto wie?
Ja pieprzę.
To się przyda?
Nie, mamy tego masę.
Ale to tak.
Co to?
Frisbee.
Nie znasz frisbee?
Ekstra sprawa.
Spodoba ci się.
Chodź.
Nie odwracaj wzroku.
- Tato... - Spike.
Rób, co mówię.
To będzie lekcja.
Co mu jest?
Związali go i zostawili zakażonym na żer.
I już jest zakażony.
Naprawdę?
Tak.
Ale to potworne.
Może to kara?
Albo ostrzeżenie.
Na lądzie mieszkają dziwni ludzie.
Włóczędzy.
Dlatego musimy dbać o nasz dom.
To była ta lekcja?
Nie.
Zabij to.
Im więcej zabijasz, tym łatwiej idzie.
Nie współczuj.
Wirus odbiera im rozum.
To już nie myśli i nie ma duszy.
Spike.
Ubij to bydlę.
Strzelaj!
Na co czekasz?
Teraz!
Wykończ go!
Do cholery, dawaj!
Grzeczny chłopak.
ROLE W SPOŁECZNOŚCI ŁOWCA – FARMER – ZBIERACZ
BUDOWNICZY – RYBAK – PIEKARZ NAUCZYCIEL – SZEWC – STRAŻNIK
Głowa. Serce. Naciągnij...
Wypuść.
Może coś jeszcze ustrzelimy.
Chodź.
To nie te powolne.
Te były szybkie.
Czujesz?
Flaki.
Lubię ten smród.
Tato.
Co jest?
Robota alfy.
Tędy, szybko. No już, dawaj!
Wracamy?
Tak. Miałeś zabić i zabiłeś.
Nie za wcześnie?
Nie gadaj. Oczy otwarte, czujność.
Chyba OK.
Chodźmy.
Nawet... nie drgnij.
Alfa.
Kurwa.
Szybko! W las!
No rusz się.
Tato!
Szybko!
Ruchy!
Szybko! Dawaj!
Bronimy się. Złap oddech.
Zdejmę pierwszego, ty drugiego.
Oddychaj.
Uspokój się.
Cholera!
Szybko! Uciekaj!
No już!
Kurwa!
Podwójna obrona. Strzelamy.
Dobrze. Strzelaj!
Głowa albo serce, młody.
Właź!
Na górę!
- Biegnij! - Tato!
Gdzie?
Gdzie teraz...
Sprawdź strych!
Pomogę.
Szybciej!
Nie dam rady.
- Ja pieprzę. - Tato!
Podciągnij się!
Pieprzony obłęd.
MISJA NA HOLY ISLAND
WITAJ Z POWROTEM, SPIKE
UPADAMY, LECZ IDZIEMY DALEJ Z Bożą pomocą
Chroń naszą wyspę
ROK ZAŁOŻENIA: 2002
Uwaga z tyłu.
Puśćcie.
Przerwa.
Koniec na dzisiaj.
Brawo.
Szybko, bo zaraz się ściemni.
Czeka.
Alfy są inne.
Nie tylko większe i bystrzejsze.
Co zrobimy?
Nie będziemy walczyć.
Nie mamy strzał.
Poza tym...
Trzeba takiego wiele razy trafić, żeby go załatwić.
Też poczekamy.
Bardzo cię przepraszam.
Ale za co?
Bo to moja wina.
- Nie mogłem trafić. - Co?
Celowałem, ale się trząsłem i pudłowałem.
Przestań, żadna twoja wina.
Przecież strzelałeś.
Znam dorosłych, co by nie wyjęli łuku ze strachu.
Nie wiń się, hej.
Mały? Spisałeś się.
Poważnie.
Przegapimy odpływ.
- Tak. - Prawda?
Będzie kolejny.
Popatrz na morze.
Tam.
Widzisz?
Patrolują nabrzeże.
Pewnie Francuzi.
Tato?
A to co?
Ogień.
Coś się pali?
Tak.
Coś.
Jakaś wioska?
Nie.
To co?
Nie wiem. Nigdy tam nie byłem.
- Zawsze się pali? - Mówię ci, że tam nie byłem.
Spike.
Jest.
Ja tonę.
Szybko, musimy uciekać!
Cholera.
Wstawaj!
Rusz się, nie ma czasu!
Spokojnie.
Ja pieprzę.
Co to było?
To rudera.
Komin się zawalił albo coś.
Hałas ich zwabi.
Musimy uciekać.
- Jest odpływ? - Damy radę.
Idziemy szybko i cicho.
Kiedy zobaczysz alfę, pędzisz po grobli na drugą stronę.
Nie oglądasz się. Dawaj!
- A ty? - Będę za tobą!
Alfy zniknęły.
Ale jest przypływ.
Od niedawna.
Woda będzie płytka. Damy radę.
OSTRZEŻENIE GROBLA NA ŚWIĘTĄ WYSPĘ
NIM WEJDZIESZ NA GROBLĘ,SPRAWDŹ PRZYPŁYWY I ODPŁYWY
Do pół łydki, jest w porządku.
Zdejmuj buty.
Widzisz bramę?
Kieruj się na nią.
Będzie dobrze. Oddychaj.
Idziemy.
Ty pierwszy.
Dalej, synu.
I co? Działo się, nie?
Pierwszy raz na lądzie.
Pierwsze łowy i uciekanie przed zakażonymi.
Widziałeś alfę!
I przegapiliśmy odpływ.
Będzie co opowiadać mamie.
Tato.
Biegnij, mały!
Biegnij!
Szybko, dawaj!
Biegnij!
- Wstawaj! - Nie mogę!
- Nie dam rady! - Wstawaj!
Już, biegniesz!
Biegnij, kurwa!
Nie mam siły!
Masz!
Kurwa!
To my!
Otwierać!
Ratunku! Jenny!
Wstawać! Już!
Nadchodzą!
To oni!
- Pobudka. - Kto to?
Uwaga! Szykujcie się!
Czujność!
Alfa!
Otwórzcie nam, kurwa!
Alfa!
Dawać na niego światło!
- Na niego! - Ognia!
Padnij!
Biegnij!
- Szybko! - Światło na niego!
Ładuj!
Kurwa, to koniec.
Oddychaj.
Cholera!
Otwórzcie!
Jenny! Otwórz cholerną bramę!
Czekać!
Otwieraj!
Do cholery!
- Czekać. - Nie.
- Jenny, błagam! - Prosimy.
Nic nam nie jest.
- Patrz mi w oczy. Są zdrowe! - Czekać.
Spójrz na niego. Patrz mu w oczy.
- Są czyste! - Proszę.
Otwierać! Wpuścić ich.
Właź.
Spike! Spike!
Było ich z 25. Dwadzieścia parę metrów od nas.
Wysoka trawa. Wiatr.
A strzała gdzie?
Prosto skurwielowi w szyję!
Pieprzony spaślak wstaje,
wydaje z siebie cienki pisk...
i zwala się jak cholerny wór łajna.
A potem ośmiu pieprzonych zakażonych...
Przeklinasz.
...daje prosto na nas!
Myślę sobie: „W dupę. Po nas”.
A ten chojrak z jajami wali w nich strzałami.
- Spudłowałem. - Przestań.
Skromny! Skromny Spike!
Normalnie pogromca!
Pij.
Spadam.
Tutaj.
Czekaj.
Gdzie ty mnie ciągniesz?
Rosey...
Myślałem, że wrócisz po północy.
Chciałem zobaczyć mamę.
Jak z nią? W porządku?
Nawet lepiej.
Wstała z łóżka.
Byliśmy na łąkach.
Ma tyle energii, kiedy nie ma tych ataków.
A jak u ciebie?
To mnie interesuje.
Tata nagadał jakichś bzdur.
- W sensie? - Że jestem bohaterem.
Bo jesteś. Dla niego.
Tyle że kłamie.
To co tam się stało?
Zabiłem jednego grubasa.
Ledwo się ruszał.
A potem goniły nas te szybkie.
Żadnego nie trafiłem.
Do zmroku się ukrywaliśmy.
Strasznie się bałem.
Było mi niedobrze.
Chciałem do domu, do mamy.
Twój ojciec pewnie też.
Ale nigdy nie widziałem takiego wielkiego lądu.
Tyle ziemi.
To co tam było?
Wzgórza,
lasy.
I ogień.
Ogień?
Ciekawe, czy to stary Kelson.
Nie myślałem, że żyje.
Na południowy zachód?
To na pewno Kelson.
Wyobraź sobie, że był kiedyś moim medykiem.
Ze 30 lat temu.
- Co to medyk? - Lekarz.
- Serio? - Tak.
Miał gabinet pod Whitley Bay.
Ojciec nie wiedział, co to za ogień.
I mówił, że nie ma już lekarzy. I dlatego nikt nie wyleczy mamy.
Cały czas mnie okłamywał.
Nie, ale wiesz co?
Pewnie nie chciał cię straszyć.
Bo doktor Kelson...
jest dziwny.
W sensie?
I co z tym ogniem?
Skoro ojciec ci nie powiedział, nie powinienem.
Wracaj się bawić.
Posiedzę z mamą.
Nie.
Ty idź.
Zajmę się nią.
Dobrze.
Nabrałem cię.
Oni wszyscy kłamią.
Pójdziesz do sklepu?
Po Nurofen.
Nurofen?
Głowa mnie boli.
Zresztą, nieważne.
Halo?
Jesteśmy na górze.
Co za impreza.
Czyste szaleństwo.
Wyglądasz, jakbyś się tarzał po krzaczorach.
Kto wie?
Obudziłem się w pszenicy.
A ty gdzie zniknąłeś, mały?
Ja patrzę, a główny bohater imprezy przepadł.
Wróciłem do domu.
Hej, pogromco.
Zrobię śniadanie.
Co się dzieje?
Czemu mi nie powiedziałeś o tym lekarzu?
Co?
Tu nigdy nie było żadnego lekarza.
A doktor Kelson?
- Ten ogień. Na lądzie. - Kto ci powiedział?
To lekarz, tak?
Sam?
Cholerny dureń.
Daje ci nadzieję.
On nie jest lekarzem.
Może kiedyś był. Lata temu.
Ale facet stracił rozum.
Jak to?
To jest lekarzem czy nie?
Przed twoim urodzeniem
chodziliśmy na szaber.
Zapuszczaliśmy się coraz dalej. Kiedyś dotarliśmy w okolice Kelsona.
I wiesz...
Z 500 metrów
czuć było trupem.
Dobrze znaliśmy ten smród. Wtedy zwłoki leżały wszędzie.
Ale tam...
to było coś innego.
Ten odór był jak...
jak jakiś mur. Prawie namacalny.
Wspięliśmy się na wzgórze,
spojrzeliśmy w dół...
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Ciała.
Setki ciał.
Równo poukładane.
Mężczyźni, kobiety, dzieci.
Pośrodku płonął ogień.
A przy nim Kelson.
Z jakiegoś sobie tylko znanego powodu ułożył tam te wszystkie ciała.
Po chwili odwrócił się, spojrzał na nas...
I pomachał.
Jakby chciał rzucić: „Wpadniecie, chłopaki?”.
Natychmiast uciekliśmy.
I od 15 lat
nikt się tam nie zapuścił.
Mówię ci.
To wariat.
Cholera.
Chcesz, żeby mama umarła?
Jasne, że nie.
Co to w ogóle za pytanie?
To co jej jest?
Nie wiem.
Umiera?
Nie wiem.
Ja myślę, że tak.
Ty też tak myślisz.
Jeśli umrze, będziesz z Rosey?
- Uważaj, co mówisz. - Co na to Davey?
Powiedziałem, uważaj!
Synu.
Jamie!
Spike!
Głowa mi pęka, bardzo boli.
Wiem, przykro mi.
Chcesz wody? Przyniosę.
Spierdalaj od nas!
Od nas?
Powiedziałem.
Idź sobie, tato.
Pożar!
Tam! Szybko!
- Ile dymu. - Ant! Mark!
- Pożar! - Pędem!
Główna stodoła!
- Szybko! - Nie zostawię bramy.
Ale musisz!
Przysłali mnie po ciebie!
Popilnuję syreny, musisz pomóc!
Każda para rąk potrzebna!
- Szybko! - Cholera.
Pośpiesz się.
Na górę i wypatrujesz.
I pilnuj syreny!
Brakuje wody!
Przynieście wodę!
Pali się!
Wody! Więcej wody!
Pali się!
Mamo, idziemy.
- Wody! - Przynieście z morza!
A dokąd?
Na plażę.
I na pola.
Na plażę?
Wody!
Jesteśmy na lądzie.
Tak.
Ale...
Nie wolno na ląd.
Tu jest niebezpiecznie.
- Spokojnie. - Nie.
- Nic nam nie będzie. - Nie wolno.
Niedobrze, a gdzie...?
Jamie?
Gdzie...
Gdzie tata?
Nie ma go.
Musimy wracać do domu, szybko...
Mamo.
Nie da rady. Przypływ.
Boże.
Idziemy do lekarza.
Do lekarza?
- Prawdziwego. Sprzed zarazy. - Nie.
Jesteś chora.
Lekarz ci pomoże.
Zgoda?
Zgoda.
UWAŻAJ, JIMMY, ON PRZYJDZIE Z CHMURAMI
Dobra.
Tu przenocujemy.
W tej wieży.
Tata się wygłupia?
- Co? - No.
Żartuje z tobą?
Twój dziadek lubił żarty.
Nawet za bardzo.
Wszyscy go brali za poważnego gościa,
a ze mną wariował.
Tata też jest taki?
Kiedy jesteście sami?
Nie.
Pewnie chce, żebyś był twardy.
Jak on.
Kiedy na ciebie patrzę,
widzę oczy twojego dziadka.
Ładne.
Właśnie takie.
Prześpij się.
Spokojnie, ja będę czuwał.
Dobra, tato.
Co?
Co się stało?
Nie wiem.
Masz.
Idziemy.
Szlag!
Policja!
UWAGA! STREFA ZASTRZEŻONA WSTĘP BEZ UPOWAŻNIENIA SUROWO WZBRONIONY
Co za ohyda.
Dobra, wchodzimy.
Mamo...
Zobacz.
Anioł.
Pamiętasz, tato, jak mi go pierwszy raz pokazałeś?
Przyjechaliśmy tu.
Zostawiliśmy auto.
Szliśmy i nagle pojawił się nad drzewami.
Mówiłeś, że zawsze tu będzie.
Jak piramidy. Albo Stonehenge.
I kiedy na niego patrzysz,
to jakbyś patrzył w przyszłość. Pamiętasz?
Miałam pewnie z siedem, osiem lat.
„My, podróżnicy w czasie” - mówiłeś.
Którzy skoczyli w przyszłość.
A ja...
Wystraszyłam się.
Że nie żartujesz i że to serio przyszłość.
Ile setek lat tym razem przeskoczyliśmy?
A może i tysięcy?
Mamo?
Spike.
Znowu krew ci leci.
Nie ruszaj się.
Nie drgnij.
Nie ruszaj się.
Nie.
Nie mrugaj.
Nic ci nie jest.
Cholera. Szybko!
Biegnij!
Nie zatrzymuj się!
piekło WESOŁY KĄSEK
Szybko!
Szybko, tutaj!
Dawaj, mamo!
Do środka!
Kurwa!
Szybko!
Duszę się!
To gaz!
- Duszę się! - Mamo!
- Nie! Mamo! - Nie!
Zostaw ją!
Spike...
Spikey!
Zostaw ją!
Na ziemię!
Szybko!
Co to było?
Benzen.
Wyparował.
Zbierał się latami.
Jestem Spike.
A to moja mama.
Erik.
Co jej jest?
Nie wiem.
Idziemy do lekarza.
Jasne. To co teraz?
- W sensie? - Mieszkacie tu?
Na tej wyspie. Jesteście tubylcami.
- Czym? - No to co teraz będzie?
Przyjdą inni zakażeni?
Pewnie tak.
- Bo słyszeli hałas. - Przyjdą.
Ci bärsärk przylezą. I urwą nam łby. Kumasz?
- Nie jesteś stąd. - Ucisz ją.
To skąd jesteś?
- Ze Szwecji. Ucisz ją. - To nie jej wina.
Co?
Nie pomożesz mi? To czemu wam pomogłem?
Mogłem zachować naboje.
Spadam stąd.
- Muszę iść. - To idź.
Ja jej nie zostawię.
Dzięki, tatusiu.
Chryste, ale się popierdoliło.
Ja pieprzę.
Mój przyjaciel ze szkoły jest kurierem.
Pewnie nie wiesz, kto to.
Rozwozi przesyłki. Ludzie zamawiają w sieci.
Nie wiesz, co to sieć.
Nieważne.
Jest kierowcą.
Powiedziałem mu:
„Marnujesz sobie życie, Felix.
Masz jedno i je przepieprzasz”.
A on na to...
„A ty co zrobisz, świrze?”
No i wstąpiłem do woja.
Żeby mu pokazać.
I patrz, kto co spieprzył.
- Trochę nie rozumiem. - Że mogłem być kurierem.
Stałbym gdzieś w jakimś korku
albo pędził na maksa wąskimi ulicami.
To co tu robisz?
Statek nam zatonął.
Patrolowaliśmy szkockie nabrzeże i przywaliliśmy.
Z „zaszkocki”.
Nieważne.
Znaleźliśmy tratwę.
Nie chcieliśmy na brzeg, ale wiatr nas zepchnął.
Ośmiu dotarło na ląd. Zostałem tylko ja.
Uratują cię?
Wyspa jest objęta kwarantanną. Niby po co są patrole?
Słyszałem o kwarantannie.
Myślałem, że chodzi o nas.
O każdego, kto stanie na tej pieprzonej ziemi.
Wejdziesz na ląd – zostajesz.
Możesz zamieszkać u nas.
Kiedy wrócimy od lekarza.
A gdzie ten lekarz?
Tam.
Niedaleko.
Niedaleko?
To może ty teraz ponoś mamuśkę.
Muszę odpocząć.
Pierwsze żarcie od 1,5 dnia.
Chcesz jeszcze?
Chyba lubicie jabłka.
Ta.
Jeden procent.
Zero zasięgu.
Co to?
Za chwilę – kawałek plastiku. Ale jeszcze przez chwilę...
coś w rodzaju radia. Ze zdjęciami.
Macie radia?
A zdjęcia?
Niektórzy. Jakieś stare.
Masz, zerknij sobie.
Nowe.
Moja narzeczona. Była.
Już pewnie.
Co ona ma z twarzą?
Jak to?
Wygląda dziwnie.
Sam jesteś dziwny.
Boska jest. Nie widzisz?
Wiem, co to jest. U nas też jest taka jedna.
Tak?
Ma uczulenie na owoce morza.
Kiedy je przegrzebki,
- to całe usta jej puchną. - Oddawaj.
I po zabawie.
Nie zdradź mnie z Felixem.
Tato?
Zimno mi.
Czemu mówi do ciebie „tato”?
Dziwne to.
Obstawiam, że sporo się między sobą parzycie,
ale to raczej niemożliwe.
Myli jej się.
Ale nie zawsze tak ma.
Zazwyczaj wszystko z nią OK.
Z kim jest OK?
Z tobą, mamo.
Kim jesteś?
Erik.
A to twój ojciec, Spike.
Co?
Wygłupia się.
Dupek.
Mamo.
Sorka.
Uratował nam życie.
Dupka poznam wszędzie.
To jeszcze raz, dokąd idziemy?
Do lekarza.
Jasne. Dobra.
To chodźmy.
Mamo?
Ona chodzi?
Czemu są takie wielkie?
Te bärsärk.
Sam mówi, że u niektórych
zakażenie działa jak sterydy.
Serio?
Nie wiem, co to sterydy, ale od tego się pewnie robią alfa.
Alfa? Jakbyśmy gadali o jakichś maklerach,
gościach z Wall Street czy coś.
Co?
Wiesz, co to bärsärk? Bärsärk znaczy lepszy.
Coś jak...
Jak ci szaleni wikingowie, kojarzysz?
Jestem Szwedem. Jak mnie ugryzą, zostanę wikingiem.
Co to, kurwa, było?
Nie wiem.
Nie, stój, dokąd?
Nie zostawię jej.
Mamo!
Czekaj!
Mamo, co robisz?
Nie dotykaj jej.
Ja pierdolę!
Co robisz? Wyrzuć to dziecko!
Przetnij.
Już, przecinaj.
Gdzie?
Tutaj.
Nie wierzę.
- Wody. - Masz.
Co to ma być?
Umyj ręce.
Poważnie?
Serio, kurwa?
Jesteście porąbani.
Brawo, mały.
No już.
Zostaw to coś.
Zostaw.
- To dziecko. - Pieprzone zombie!
Zostaw.
Nie mogą się rozmnażać. Trzeba ich rozwalać!
To dziewczynka.
Dawaj ją na ziemię.
- Nie jest zakażona. - Jest zdrowa.
- Połóż ją albo was zabiję. - Spójrz na nią.
- Nic jej nie jest. - Wszystkich! Macie pięć sekund.
- Pięć. - Wstawaj, idziemy.
Cztery!
Trzy!
Nie!
Alfa.
Szybko!
- Szybko! - Dobra.
Uciekaj!
Uciekaj z pociągu!
Biegnij tam, gdzie dym!
Uciekaj!
Morfina, ksylazyna.
Super szybko działa.
Wybaczcie kolor. Posmarowałem się jodyną.
Profilaktycznie.
Ten wirus nie znosi jodyny.
Pozwolisz... Samsonie.
Puść.
Nazywam go Samsonem. Mieszka tu już ze trzy lata.
Staram się do niego za bardzo nie zbliżać.
Proszę pana?
Jaki dobrze wychowany.
Pan doktor Kelson?
Owszem.
Jestem Spike. A to moja mama, Isla.
Spike. Isla.
A to maluch.
Musi nam pan pomóc.
To chodźcie. Znikajmy, zanim się obudzi.
Co to?
Prawie...
Prawie 13 lat czekam, żeby mnie ktoś o to zapytał.
Byłem pewien, że umrę tu sam.
Ze starości, głodu, albo mnie zjedzą.
I nigdy nikomu tego nie powiem.
Wiesz, co znaczy: memento mori?
Nie.
To łacina. Martwy język. O ironio.
Oznacza: pamiętaj o śmierci.
Pamiętaj, że umrzesz.
To je odstrasza.
Tyle było ofiar.
Zakażonych i niezakażonych.
Niczym się nie różnią.
Ostrożnie.
W każdej z tych czaszek kłębiły się myśli.
Były oczy, które widziały.
A te szczęki mówiły i przełykały.
To pomnik ku ich czci.
Świątynia.
- Przepraszam. - Coś ty.
To nic cennego, po prostu...
Nieźle się trzyma, ale kości czasem się rozpadają.
Niszczą je czas, natura...
Albo ręka Spike'a.
Memento mori
wciąż się tworzy.
Znaliście go?
Miał na imię Erik.
Uratował nam życie.
To znajdźmy Erikowi dom.
Tak jest, dobrze.
Dobry chłopak.
Ach, biedny Erik.
Znajdź dla niego miejsce.
Świetnie. Brawo.
To dziecko dopiero co się urodziło.
Z zakażonej matki.
Ale ona jest zdrowa.
Zabraliśmy ją matce.
Ciekawe. Łożysko potrafi czynić cuda.
Zastanawiałem się, czy to możliwe.
Potrzebuje mleka.
Na wodzie przeżyje najwyżej kilka dni.
Dlatego do mnie przyszyliście?
Z powodu dziecka?
Nie.
Prawym palcem wskazującym dotknij nosa...
A teraz spróbuj dotknąć mojego palca.
Dobrze.
Chciałbym zbadać twoje piersi
i pachy. Pozwolisz?
Czy tu cię boli?
A te momenty zagubienia...
Czy to są krótkie epizody?
Przychodzą falami czy stale ci towarzyszą?
Wcześniej były fale...
Ale zbliża się przypływ.
Prosiłem, żebyś zapamiętała słowo.
Tak.
Pamiętasz je?
Słowo...
Isla?
Nie mam przy sobie sprzętu
i nie zrobię ci biopsji.
Ale z tego, co widzę, to prawdopodobnie rak.
Pewnie rozsiał się już po całym organizmie.
Z całą pewnością masz przerzuty.
Wyjaśniałyby objawy i niestety...
stąd te guzy w piersiach i węzłach chłonnych.
Ogromnie mi przykro.
Kiedy się gubię, wiem, że się gubię.
Sama jestem zdziwiona, kiedy...
mówię te dziwne rzeczy.
Ale i tak je mówię.
Ale mam jakąś świadomość.
Podejrzewałam raka.
Nie chciałam cię martwić.
Bałam się.
Liczyłam, że inni ci powiedzą, ale nie.
Nie rozumiem.
Nie może pan wyleczyć mamy?
Bardzo bym chciał, ale niestety się nie da.
To znaczy...?
Że umrze? Że ten rak ją zabije?
Tak.
Kiedy?
Trudno powiedzieć.
Niedługo.
Będzie ją bolało?
Kochanie.
Już boli.
Nie wierzę.
Błagam, musi jej pan jakoś pomóc.
Może jakiś lek? Jakiś stary lek ze szpitala?
- Jak pan powie gdzie, przyniosę. - Posłuchaj.
Powie pan?
Żaden lek jej nie pomoże.
Błagam.
Tak długo tu szliśmy.
- Tyle pana szukaliśmy. - Chodź.
A on mówi, że nic nie można zrobić.
- Mamo... - Mogłam ci powiedzieć.
Powinnam była ci powiedzieć.
Proszę cię...
Spike?
Lekarz mnie nie uratuje, ale może mi pomóc.
Co to znaczy?
Wiem, co robię.
I proszę, pamiętaj o tym.
To moja decyzja.
Mamo?
Wszystko w porządku.
Mamo.
Odpocznij, jest dobrze.
Zobacz, kto to.
Spike?
Memento mori.
Co to znaczyło?
Żeby pamiętać, że umrzemy.
I taka jest prawda.
Śmierć ma wiele twarzy.
Bardziej i mniej okrutnych.
Najlepsze są te spokojne.
Kiedy odchodzimy otoczeni miłością.
Kochasz mamę.
Kocham.
A ty kochasz Spike'a.
Nad wszystko.
Memento amoris.
Pamiętaj, żeby kochać.
Isla?
Chodźmy.
Zostań z małą.
- Mamo? - Kocham cię.
Pamiętaj o tym.
Mamo?
Spike?
Wybierz dla niej miejsce.
Najlepsze.
Mamo.
Kocham cię, mamo.
Wskakuj! Szybko!
Cicho.
Nie ruszaj się.
Dzięki, Spike.
Chyba...
już pora, żebyś wziął małą
i wrócił do domu.
No już, już.
Spokojnie, kochanie.
28 dni później...
Tato.
Radzę sobie.
Nie szukaj mnie.
Wrócę, kiedy będę gotowy.
Chcę iść przed siebie.
Aż morze zniknie mi z oczu.
Znaleźliśmy dr. Kelsona.
Nie jest wariatem.
To dobry człowiek.
Dziecko?
Szybko!
Małą urodziła zakażona,
ale jest zdrowa.
Nic jej nie jest.
Ktoś ją zostawił pod bramą.
Bądź dla niej dobry.
Ma na imię Isla.
Nie!
Spike!
Cholera!
Piękny strzał.
Czysta poezja.
Ale zaraz ich tu będzie za dużo.
Nawet dla tak wytrawnego wojownika.
Możemy się przyłączyć?
Będzie nam bardzo miło.
No jasne.
Czekać.
I teraz jazda.
Dwa... Trzy...
Cztery!
I jak?
Obłęd!
Cześć.
Jestem Jimmy.
Trzymajmy się razem.
Tłumaczenie napisów: Barbara Eyman-Stranc